دوم : مسجد شريف نبوى در عهد عمر ( 13 - 23 ه . ) پس از مرگ ابوبكر ، با عمر بيعت شد و اين در نيمهء سال سيزدهم هجرى بود . مسجد شريف نبوى به همان حال كه در زمان پيامبر صلى الله عليه و آله بود باقى بود تا سال 17 ه كه شمار مسلمانان در مدينه افزون گرديد و از اطراف و اكناف بلاد اسلامى وفدها و زائران ، روى به مدينه نهادند . در چنين حالى مسجد شريف گنجايش مردم را نداشت . از او خواستند كه بر وسعت مسجد بيافزايد . رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود : اگر اين مسجدِ من تاصنعاء هم وسعت يابد ، جزو مسجد من خواهد بود . و بخارى روايت كرده كه : مسجد در زمان رسول‌اللَّه صلى الله عليه و آله از خشت بناشده بود وسقفش برگ نخل بود وستون‌هايش چوب نخل . عمر بر آن افزود و آن را به همان شيوه كه در عهد پيامبر صلى الله عليه و آله بنا شده بود با خشت و برگ نخل بنا كرد و ستون‌هاى چوبى آن را تجديد كرد . پس از آنكه عمر با افزودن بر وسعت مسجد موافقت كرد ، از خانه‌هاى اطراف سلب ملكيت شد و آنچه كه در جنوب و غرب